07.01.2008

07 stycznia 2008 Wolne wnioski

1. Uciekanie w chorobę wzięło mi się stąd, że jedynie kiedy byłam chora, mój tatuś - alkoholik poświęcał mi czas, spędzając ze mną np pamiętny miesiąc w Centrum Zdrowia Dziecka. 2. Nie byłam świadkiem pijackich burd, ale miałam w domu inną osobę upijającą, a właściwie upajającą się - nie tyle alkoholem co własnym nieszczęściem i problemami - mamusię. Mamusia w ramach burd organizowała "gorzkie żale", czyli po prostu sceny histerii i płaczu własnego nieopanowanego, na które reagowałam tak, jak typowe MDA reaguje na sceny awantur pijackich - albo chowając się i nie reagując albo krzykiem, wściekłością i próbą działań rozjemczych, między matką a jej emocjami. 3. Za to mamusia uprzejmie uchlała się parę razy jak byłam w podstawówce... a i owszem, ino że mam charakter mocniejszy od niej i po wypominku wieszania się tatusiowego oraz utraty już jednego rodzica na skutek a) nieobecności oraz b) śmierci i mojej a także ojca postawy potępienia, powiedziała "nigdy więcej". Istotnie, słowa dotrzymała. 4. Zamiast zatem burd alkoholowych miałam mateńkę ganiającą mnie z polanem po podwórzu... trzeźwą jak świnia. 5. Problemy seksualne kwalifikują się pod terapię - po części wynikają z konieczności kontrolowania wszystkiego, po części z dziwnych epizodów... wykorzystywania seksualnego (?) Nadal kwituję to znakiem zapytania, bo nie wiem, do jakiej kategorii czyn się kwalifikuje. Wg prawa jest to wykorzystywanie seksualne małoletniej, według rzeczywistości... cholera wie co. Tak czy inaczej, terapeuta poszukiwany. Ostatecznie JA BYŁAM WTEDY DZIECKIEM I NIE MOGĘ BRAĆ ODPOWIEDZIALNOŚCI ZA NIEODPOWIEDZIALNOŚĆ DOROSŁYCH. 6. Mój (nasz) związek jest w świetnej kondycji. Naprawdę ludzie mają gorzej... oj, znacznie gorzej. 7. Poziom własnej wartości zdecydowanie w górę, dzięki zupełnie obiektywnym argumentom: istotnie moje pomaganie niektórym braciom w trosce o ich własną psychikę przynosi sukcesy (ktoś zaczął brać leki, parę innych osób poumawianych na konsultacje...), wyleczyłam swoje dziecko z tików, "sięgam, gdzie wzrok nie sięga" w ten sposób, że przekraczam standardy sztampowego myślenia DDA, że jak dotąd skutecznie pomogłam sobie w znacznym stopniu, ułatwiającym funkcjonowanie w dość dobrze prosperującym związku, wychowywanie szczęśliwych (tak !!!) dzieci, które są pewne naszej miłości, a zarazem wychowywane według jasnych, zdrowych (!!!) zasad. 8. Gdyby ktoś pytał, dlaczego nie lubię terapii behawioralno - poznawczej, już wyjaśniam: jeśli robi się to samemu sobie przez 26 lat w ramach instynktu samozachowawczego, w końcu się tym rzyga.... Tym niemniej, skuteczności nie odmawiam, aczkolwiek od terapeuty oczekuję czegoś bardziej skomplikowanego i z fajerwerkami... 9. No i chyba zrobiłam chyba jakiś postęp ostatnio, bo powiedziałam M. i T., co mi na wątrobie leży. Jak przyjechali wczoraj, najpierw nie miałam ochoty ich wpuszczać, następnie jak już weszli (z pizzą, tralala, jak się czujesz i takie tam...) wypaliłam, że czuję się źle, nie zamierzam udawać, że jest dobrze i mam dość  (potwierdzone trzykrotnym przywaleniem pięścią w ścianę). Następnie skonstatowałam, iż nie chcę nikogo widzieć, jest mi podle i chcę wrócić do łóżka. Oni: "No to tym bardziej miło cię widzieć". Więc, coby pokazać dobitniej, jaka to jestem straszliwa, rzuciłam kilka tekstów o tym, jak źle mi na zebraniach, że nie zamierzam być przyczyną potknięcia dla innych (bo się ze mnie śmieją) ani obiektem ich naśmiewań i w ogóle jeśli mam być taka "tip-top" na Sali, to niech sobie to w buty włożą. A w ogóle to poproszę drogę przez życie na skróty i skoro już przyszli to mogliby naładowany pistolet przynieść w prezencie. Dodatkowo jeszcze kilka takich kawałków kontrowersyjnych... A oni... Nie dość, że się nie wypięli na mnie i nie uznali, że jestem obrzydliwa i należy tę znajomość zakończyć, powiedzieli, że nas kochają i dzisiaj też M. była... byłyśmy w służbie i w sumie fajnie było. Nawet mnie aż tak nie wzruszyło, że nam samochód obrobili... No i zabrali dzisiaj dzieci do jutra rana, żebyśmy sobie sami posiedzieli i pogadali... Fajnie, gadamy... efektem tego są właśnie powyższe wnioski... :))

05.01.2008

05 stycznia 2008 ciężko....

No i dół, po nim mix, po nim górka...... itp. itd. Akcja pt rozwód, ja nie mogę... 10 kolejnych "poważnych rozmów: nt niezgodności charakterów, braku porozumienia, dobrej woli i takich tam... w końcu stwierdzenie moje "nie jestem szczęśliwa w takim układzie, jeśli to ma tak funkcjonować, nie mam sił..." i małżowe "wszystko mi jedno, jest mi obojętne - wszystko - nawet ty" oraz "dobra, już cię nie kocham, to chciałaś usłyszeć to masz!!!"... Dosyć... ciężko... zbyt ciężko... kilka okiennic porąbałam do palenia w kilka minut...uwielbiam siekierę... wieczór drętwy.... ja zrobiłam przemeblowanie (notabene nawet fajne), A. po powrocie z pracy spytał, czy już jest spakowany, przedstawił mi propozycję rozliczania tłumaczeń, zaproponował 1000 zł alimentów "na gębę" i oświadczył, że jest gotów się wynieść. Spytałam, czego on tak naprawdę chce i wówczas padło owo pamiętne cytowane na początku stwierdzenie. Happy end? Nie wiem, nie sądzę, nie wierzę... bo nie jestem naiwna. Na pewno chwilowo zaleczone. Dlaczego? Bo... bo faza mi się zmieniła. Szlagggg......... moje poważne problemy (MPP) są w dużej mierze zależne od bujających mną afektów? Ależ to nonsens! Przecież w tej sytuacji nie byłyby moimi poważnymi problemami... tylko snem wariata. A może to właśnie jest sen wariata? Ja już nic nie rozumiem... Plany anyway są następujące: w pon telefon w sprawie terapii rodzinnej... wolę żeby ktoś obiektywny widział moje problemy przez pryzmat inny niż moje (nasze?) fazy. A w ogóle to może ktoś wie, na ile fazy małża są fazami a nie wredotą wrodzoną (WW) vel nabytą (WN)?? Ewentualnie w odwodzie jeszcze kilka rozwiązań... ale i tak wszelkie przesłanki sugerują, że źródłem problemów małżeńskich jest.... jasssssny gwint... mania któregoś z nas bądź mania obojga. Ot, co.

31.12.2007

Leki działają...?

To znaczy, ja chciałabym, żeby działały... ale to jak sądzę jedynie złudzenie. A już myślałam... już był w ogródku, już witał się z gąską... i ja tam byłam, miód i wino piłam... ba, żebym chociaż piła, żeby to w calu pojedynczym była moja wina. Ależ skąd, ja po prostu regularnie biorę te 3 przepisane świństwa, po jednym z nich niemalże haftuję jak kot - ale dzielnie biorę nadal. Skutki są takie, że mnie buja na wszystkie strony jak starą, rozklekotaną, przeciekającą łajbę, chcę umrzeć (to tak w odruchu szukania ulgi), chcę zacząć wszystko od nowa, wyjechać gdzieś z dzieciakami na drugi koniec Polski, kupić mały domek, cokolwiek... żeby był mój, żebym miała to upragnione poczucie bezpieczeństwa, poza tym, chcę się poczuć ... normalna. Chcę się poczuć kobietą, nie tylko siedliskiem intelektu, ale też po prostu ładną, tak normalnie cieleśnie ładną i podziwianą kobietą. Podziwianą nie za bycie wojowniczką, bojowniczką o Bóg wie co, ale dlatego że jestem, po prostu. Chcę podobać się sobie, chcę podobać się innym, matko czy to tak dużo - chcieć być atrakcyjną? Sądzę, że niewiele, a dla mnie tak dużo to znaczy. I jeszcze to jedno - własny dom, może być bardzo mały ale własny.. I jeszcze jedno - zdrowia albo śmierci. Do wyboru, bo mnie już wszystko jedno.............................................

28.12.2007

Upside down. Tak się mniej więcej czuję. Nie ja w sobie. Ktoś we mnie. Coś we mnie. Dzień do dupy - w BT z globusem w logo zamiast 1200 dostałam 500 zł, w szpitalu na Litewskiej pocałowałam klamkę i do 2 stycznia nici z załatwień (a skierowanie ważne 14 dni!!!), dziecko uszczęśliwiło mnie sceną na środku marketu - ba, niejedną. Drugie dziecko uszczęśliwiło nas sceną w pizzerii i samochodzie (taki ciąg). Zagadka: która z potomkiń awanturowała się w którym spośród miejsc publicznych. Nagroda główna to kopniak w zadek, bo i tak wszystko mi wisi. Tumiwisizm... tu-mi-wi-sizm.... wszystko jedno... jestem indyferentna (cholerny makaronizm, a właściwie bejkenendeggizm...). Jutro miałam jechać z A. do G. - ja w roli załogi pogotowia ratunkowego - A. ma depresję, i to galopującą. Stało się jednakże coś, czego nie rozumiem, i już nawet nie dociekam etiologii. A. nie jedzie. Tłumaczenie 1) nie ma kasy 2) nie może 3) nie może rozmawiać 4) już śpi. Coś panna kręci jak nic. Albo spękała, albo ma skrajnego doła i nie wstaje z łóżka, albo jej chłoptaś wyjścia z domu odmówił i sfinansowania wyjazdu. Nawet podjechałam do nich, okna ciemne, brama zamknięta na 4 spusty - a niech i ginie nawet, próbowałam. A niech mi kto zarzuci, że nie... billing Orange prawdę Ci powie :)

Efekt powyższego jest jednakże brzydki: nie jadę. A tak strasznie chciałam pogadać z G. ... ojejej.... to jest jedna z nielicznych osób, które mnie potrafią do pionu postawić w różnych okolicznościach życiowych. A teraz mam chyba taką właśnie okoliczność, że właściwego wzorca pionu potrzeba. Znowu standardy jazzowe a 2005. Czyli: małżon jest be i tfu. Nie zapewnia mi poczucia bezpieczeństwa w prozaicznej postaci domu vel mieszkania własnościowego, gdzie będę panią na włościach, zamiast tego funduje mi ganiankę po kolejnych wynajmowanych kątach już po miesiącu przebąkując o następnym.  Burzy w ten sposób moją namiastkę stabilizacji, jaką sobie w głowie stworzyłam i dlatego to nie jest TEN facet. I dlatego muszę/ chcę (kurka siwa, zachowanie kompulsywne??) od niego odejść, znaleźć maleńki WŁASNY kąt, gdzie z potomkiniami w spokoju przeżyję resztę swoich dni. No i chcę zacząć wszystko od nowa. No i nie wiem tylko, jak się tego małżona pozbyć. Bo odejść ot tak, to byłoby zbyt proste - i, że tak powiem, popsułoby mi renomę... A do tego nie mogę doprowadzić. Najłatwiej byłoby, ażeby małżon dorobił się wady anatomicznej (dziękuję, Patafianie, za usłużną podpowiedź leksykalną, bo to z twojego słownictwa, zdaje się...) zwanej bez ogródek dupą na boku, a wtedy ja jestem wolna... A tu małżon dziś wieczorem z radosnym uśmiechem oświadczył, że mnie przejrzał, żebym wybiła sobie z głowy takie radosne koncepcje, bo on prędzej skiśnie, niż kiedykolwiek z kimkolwiek.... że głupi pewnie jest, ale perfidny jeszcze bardziej i tak łatwo mi nie pójdzie. Znaczy, przekładając to na język ludzi cywilizowanych, wyznał mi dozgonną miłość i zapewnienie o wierności nieustającej... Jakoś nie padłam ze szczęścia. No i do tego właśnie mi G. potrzebny - żeby to rozebrał na części pierwsze, objaśnił, pomógł poskładać do kupy, pochwalił, ochrzanił, powiedział, że we mnie wierzy i że dam sobie radę. I że jestem mądrą kobietą, która niejednej burzy stawiła czoła, dzielną, waleczną (czasem aż za bardzo), i że mogę na niego liczyć. Bo od tego są przyjaciele... A ja w/w niewielu posiadam niestety. Albo gdzieś się pogubili, albo ich nigdy nie było, a ja z przyjaźnią myliłam wykorzystywanie, pozory uprzejmości i takie tam... albo ich sama odtrąciłam, albo... albo nie jestem warta przyjaźni. No i w tym wszystkim tkwi G. - od kilku lat - znając mnie z wielu stron, najobrzydliwszej również, i nadal twierdzi, że jesteśmy przyjaciółmi. W T. i okolicach jest Bliźniak - on jeden do nas wpada od czasu do czasu pogadać przy piwie. I też jest DDA, jak ja... Mamy zatem wspólny grunt, no i fajnie. W Warszawie jest G. (psycholog) - kolejna bezpieczna przystań, tylko mocno siedzi w swojej skorupce. I kilka innych osób, do których można czasem zadzwonić, napisać, wpaść - ale to nie tacy naprawdę przyjaciele. Oni mają swoich przyjaciół - takich typu "w nocy o północy", a ja w nocy o północy to mogę jedynie być pewna że G. telefon odbierze... (nie, nie sprawdzałam o północy, ale o 22 owszem tak), no może jeszcze Bliźniak - reszta niespecjalnie. To by dawało rachunek łączny 2 przyjaciół - trochę mało, chyba ludzie miewają więcej... no i to są mężczyźni, dziwne, nie? Dlaczego ja nie mam przyjaciółki? Takiej typu telefony, ploteczki, kawka, spotkania, zakupy, ciuchy i takie tam? Może ja, cholera, nie jestem kobietą??? Dlaczego rozmawia mi się dobrze z facetami, a z kobietami niekoniecznie??? Czy to z tego samego powodu, dla którego mam problemy z orgazmem??? To niech mi ktoś jeszcze powie, co to za powód. Już nie kopniak: piwo, najprawdziwsze piwo, za dobrą odpowiedź.

27.12.2007

27 grudnia 2007 Po kolejnym miesiącu...

... ciszy i spokoju względnego :) odzywam się, wyjazd do Czech zaliczony:nogi po nartach całe, głowa po piwie nie boli, było fajnie, na luzie, hotel do bani, ale to szczegół, grunt, że dobrze karmili... Ogólnie in plus. Poza tym mixed states, tak zwane, czyli nie wiadomo co. Buju w górę i zanim zdążę się zorientować - buju w dół. Ała, pupa boli... I w dołach się zabijam, w górce mam 1500 pomysłów, natomiast w przerwach pomiędzy fazami (a z w/w składa się głównie mój czas) wściekam się na wszystkich i wszystko. Wrzeszczę, klnę, chcę pobić... do bani z takim życiem. Oprócz tego - Duża ma skierowanie na oddział dzienny - z dgn. "Obserwacja ChAD w warunkach klinicznych". Szkoda, że dzienny. Żałujemy wszyscy - ona sama zarzeka się, że będzie błagać swoją dr o zmianę kwalifikacji na całodobowy, my żałujemy nieco bardziej po cichu, ale jednak - perspektywa kilku miesięcy z tylko jednym dzieckiem jest niezwykle kusząca, a wygląda na to, że przeszła nam koło nosa... Coby sprawę nieco ubarwić, dodam, że Duża jest jeszcze bardziej opozycyjno-buntownicza niż zwykła dotychczas być, stawia się bardziej, ostrzej, głośniej itepe, coraz bardziej rozkojarzona, nie słyszy (?) co się do niej mówi, nie rozumie (?) poleceń, nie mam pojęcia w gruncie rzeczy, co jej jest. Wiem, że tego nie zniosę. O, nie! Ani minuty dłużej. Aż momentami, żal, że to dziecko jest moje, bo ona się.... no po prostu głupia się wydaje! Moja córka!! Kto by pomyślał!!! Dziewczynka, z takim potencjałem. Przecież to niemożliwe, żeby ten potencjał nagle diabli wzięli, ot tak! Nie chcę, żeby się zmarnowała, nie skończyła szkoły lub skończyła ją miernie... żeby skończyła jako ekspedientka w markecie z odmrożonymi dłońmi albo sprzątaczka w biurowcu, którą nie stać na sztuczną szczękę... Niech mnie ktoś obudzi, proszę!!! Tak się nie godzi torturować już chorego człowieka jakimiś idiotycznymi koszmarami sennymi... Wracając do mojej wnerwliwości (uroczy neologizm, nieprawdaż?) - zaczęłam perfidnie cieszyć się z prowokowania innych. Gdzie? A chociażby na forum. Rzucam kij w mrowisko i zacierając ręce obserwuję, jak mróweczki się wokół niego miotają, plują i szarpią, obrzucając iście nie mrówczymi a świńskimi wręcz inwektywami... I nawet na biednego G. niedawno nawrzeszczałam, jakby miał zbyt mało problemów beze mnie... Normalnie inna ja - "coś" w mojej skórze, takie niekontrolowane, nieokiełznane, wybuchowe "coś". Dobrze przynajmniej, że "coś" zwiększonego zapotrzebowania na seks (a zwłaszcza na seks z cudzesami) nie zdradza, bo bida.... Nie, w tej dziedzinie owo "coś" zasłużyło na pochwałę, jest dość przyzwoicie OK i niechże tak zostanie. Amen. Z różnych takich dziwnych niniejszym łamię zakazy wszelkie i robię reklamę specyfikowi medycznemu o wdzięcznym a enigmatycznym imieniu Depakine Chronosphere. Jest to złamaniem zasad wszelakich, albowiem prawo w której-tam-kolwiek RP nie zezwala na reklamy farmaceutyków w pełnym tego słowa znaczeniu. Znaczy, znaczeniu słowa "farmaceutyki" a nie "reklama". Wobec powyższego z lubością zakaz łamię, informując wszem i wobec, iż Depakine Chronosphere 500, którą to przyjmuję od tygodnia jest wspaniała i cudowna zarówno z jogurtem, jak i z sokiem oraz oranżadą. Sam fakt jej przyjmowania w takiej postaci stanowi cudowną odmianę od białych podłużnych tabletek palących przełyk ogniem nieugaszonym i posiadających unikalną zdolność stawania kołkiem w gardle i wywoływania chronicznej zgagi, trwającej średnio do momentu przyjęcia następnej tabletki (która to tabletka znowu wywołuje zgagę... i tak dalej). Nie ujmując nowej postaci leku właściwości terapeutycznych, z punktu widzenia regularnego pożeracza tegowoż, skupię się na właściwościach smakowych. To jest bez smaku!!! I to jest piękne. To jest rozpuszczalne... a, nie, tu już bym przegięła - to się da rozmieszać z jedzeniem vel piciem, i nie wpływa na zmianę smaku spożywanej papki. Vivat zatem Depakine Chronosphere - i niech nas stabilizuje :) I Ketrel mam także - smakuje, a jakże (och, poezję we mnie wyzwala moc leków, no proszę...). Poza tym, że smakuje, to przede wszystkim u.s.y.p.i.a :) i o to chodziło. Albowiem nie śpię. No, nie to, żeby wcale... Ale sypiam po 4-5 godzin, a to chyba nie jest norma dla mojego wieku (jeszcze ciągle 25 lat przez kilka dni). I wczoraj po 1 tabletce 25 mg Ketrelu lulnęłam się po 20 minutach jak dzidzia na dobre 8 godzin. I wyspałam się. A raczej wyspałabym się, gdyby nie okrutny ból całego ciała, który nie pozwala(ł) mi się ruszać sprawnie. A ból zawdzięczam... w gruncie rzeczy chyba sobie samej. Zachciało mi się 24 b.m. uprzątnąć podwórko - zasadniczo czas najwyższy, bo syf jak się patrzy, drwa porozwalane jakkolwiek... psie kupy (o ironio losu, przecież nie mamy psa!), czas mu było. W dwie czy trzy godziny uprzątnęłam całość - jest pięknie, ale na drugi dzień, i na trzeci - o matko i córko.... Jedyna nadzieja to ta, która się jeszcze tli, że może moje -XS w biuście zamieni się na XS bez minusa....

16.11.2007

16 listopada 2007 Rozdział w życiu chyba nowy

Tzn. zwolniłam się z pracy i całkiem mnie to uszczęśliwiło. Pomyśli zapewne przeciętny śmiertelnik - czytelnik, że oszalałam - w dobie okrutnego bezrobocia posiadając względnie miłą posadkę mówię jej "papa" bez wyrzutów sumienia. Może i oszalałam, ale miałam po temu swój powód, a nawet kilka. Już spieszę wyjaśniać. Otóż, taram taram, małż pracuje!!! Po raz pierwszy od ... ho ho ho, pracuje full time. Ma służbową Fabię i parę innych gadżetów, wyjazdy na szkolenia (właśnie w nocy dziś wrócił z Pragi) i zarabia. Dość dobrze zarabia. Oby tak dalej. Kuruję się zatem domowo :) i dobrze mi z tym. Robię obiady, sprzątam, palę w piecu, odrabiam lekcje (tzn. Duża odrabia, ale ja stoję jak kat nad duszyczką), jeżdżę do T. na ryneczek, sprzedaję kosmetyki - no i trwonię mężowskie zarobki, a to - uwierzcie mi - obłędnie rozkoszne uczucie! Zwłaszcza, gdy ma się manię i szaloną potrzebę kupowania wszystkiego. I to na zapas. Natychmiast, bo się skończy promocja, bo kolejki będą, bo w domu zabraknie, bo coś się stanie jak nie kupię... Koleżanka M (jak mania) zawitała znowu. Nie, żeby bez dołów się po trasie obeszło. Ależ skąd. Dwa dni temu zaliczyłam megadół całodzienny. Miałam zamiar się truć, ale poczucie obowiązku (byłam sama z dziećmi - małżon na wyjeździe) postawiło mnie na nogi. I dobrze. W tej chwili może nie tyle cieszę się, że żyję, ale na pewno jest to jakiś plus. Przynajmniej taki, że moje rozbestwione i rozpuszczone jak dziadowski bicz oraz walnięte zdrowo w śliczne główki potomstwo JAKOŚ wychowam. Piszę JAKOŚ ponieważ po dzisiejszym dniu straciłam wiarę w normalność tegoż procesu wychowawczego. O, nie! U nas chyba nic nie może być normalne. Z rzeczy przyziemnych i przyjemnych: 29 listopada jadę z małżonem do Czech :) Mają szkolenie i imprę integracyjną - załapię się na integrację. Konie, basen, narty (bo to przy samej austriackiej granicy....) - po prostu cudo :). Obiecałam dzieciakom maskotki krecika, a sobie mnóóóóóóstwooooo piwa. Na zdrowie oczywiście! Tkanina zaczyna gadać. Mówi mama, tata, pupa, ćććć (picie), ama (jeść), miau, hau, mu, ko ko ko, no no no (synonim nie wolno), akuku, kici, dzidzi, nie, brum, opa (podnosić, wysoko, albo podskakiwać), bu (Bóg), papa, nie ma, dupy (tzn buty - nie umiem oduczyć), Talka i jakieś tam inne supełki na języku co jej jednorazowo wyjdą. Składa to czasem w śmieszne frazo-zdanio-wypowiedzi i kupa śmiechu jest. Ale jest upierdliwie problematyczna. Każde nie to ryk potworny z rzucaniem się na glebę. A jadaczkę ma z takim rezonansem, że niejedna gitara by się nie powstydziła.... Czerwienieje, sinieje momentalnie, bije na oślep, wygina się - szał normalny. Nie widziałam (poza Supernianią) dziecka, które by się tak zachowywało i w najśmielszych obawach i koszmarach sennych nie podejrzewałam własnej potomkini o takie wyczyny! Cóż, człowiek się uczy przez całe życie i mimo wszystko... N.... 3 tiki nowe doszły do palety objawów (zaciska powieki, bierze głębokie oddechy w bezsensownych momentach, chrząka), zachowania opozycyjno-buntownicze znacznie nasilone (normalnie mi jeździ po psychice celowo, sadystka mała), pyszczy jak ryba, trajkocze jak kataryna - większość bez sensu ostatnio, spowolniona jest zdecydowanie i totalnie bezwolno-niekumata, zaczęła znowu gadać o śmierci, że gdyby tym prochem już była, to by się nie męczyła, bo się na tym świecie męczy i boi wszystkiego, a ludzie nie męczyliby się z nią. Spytana, czego się boi, powiedziała że reakcji ludzi na to że zginą w Armagedonie. A poza tym ludzie pewnie też się boją i cały świat się boi, i to niedobrze. I dlatego świat jest zły, że się wszyscy na nim czegoś boją. A w ogóle to w szkole jej nikt nie lubi, bo tak i kropka. A nawet jak ją lubi to pewnie jutro już nie będzie. A dzisiaj (ups, wczoraj) chciała wrzucić pluszowego kota siostry pod nadjeżdżający pociąg. Ojjj, ugięły się nogi pode mną... I ten totalny brak samokrytycyzmu jakiegokolwiek: "Jestem najlepsza w malowaniu" (ona - z grafomotoryką na poziomie 4-latka), "Jestem tak samo duża i mądra jak ty i nie będziesz mi rozkazywać, co mam robić!" (to do mnie). Dziś (za 11 godzin) ma EEG, w środę wizyta u psychiatry z racji zmian nastroju. Ciekawe, co tym razem pani doktor wymyśli. Mam nadzieję, że będąc pod świeżym wpływem A. (on wchodzi przed nami) coś w niej drgnie, gdy zobaczy obraz N. za 10 lat (oni są do siebie osobowościowo potwornie wręcz podobni i chyba w rodzinie w tym pokoleniu najbardziej się kochają). I coraz częściej myślę o badaniach na dojrzałość szkolną... To dopiero będzie masakra... Ile poradni zaliczymy? Zaczynam zbierać zakłady.

04.10.2007

Splątanie czyli taki objaw... dzisiaj akurat tłumaczyłam tekst o splątaniu po zażyciu narkotyków, ja nie zażywam, a splątana jestem, albowiem jest to objaw wspólny dla wielu różnych jednostek chorobowych. Dla F.31 (wg ICD 10) również.
Moje splątanie jest inne, bo - oczywiście - jestem człowiekiem wyjątkowym :) To nie urojenia wielkościowe, tylko zwykła zgryźliwość moja.
Na czym polega? Głównie na ustawicznym niezadowoleniu i braku świadomości o co mi w tym wszystkim - czyli szeroko rozumianym życiu - chodzi. No bo z czego tu się cieszyć: nie wysypiam się, pracuję pracuję... i ni za mną ni przede mną, z małżem się ... rozmijamy jakoś, on nie przystaje do moich wyobrażeń o rodzinie itepe, wszystko co robię, wykonuję coraz bardziej mechanicznie, nie umiem dociec przyczyn tego stanu, coraz częściej mam ochotę nawiać z domu i nie wrócić przez najbliższe 100 lat, mam poczucie że coś mnie omija, a kiedy usiłuję zrobić sobie przyjemność, dopada mnie poczucie winy, wyrzuty sumienia i ogólnie jeszcze mi gorzej, bo się od hedonistek zwymyślam przy okazji...
Co najNAJnajgorsze - zaczęły wracać tamte durne myśli z 2005 i sprzed kilku miesięcy, że z kim innym byłoby inaczej... Bronię się przed tym, ale to pożera ogromną ilość energii. Profilaktycznie (znaczy antycudzołożnie) poinformowałam małża o w/w prosząc o zamontowanie pasa cnoty - i on nawet się nie wkurzył, po prostu ... zrobiło mu się mnie żal. No jassssny gwint, poczułam się upodlona na maxa, bo gdybym tak po prostu... no nie wiem, powiedzmy w twarz dostała, to ok - zasłużyłam, a tutaj... moje uosobienie dobroci w osobie małża żałuje mnie niewymownie bo się biedna K. męczy.
Z drugiej zaś strony to uosobienie dobroci zasyfia mi mieszkanie i w weekendy zamiast odpocząć zaiwaniam jak muflon roboczy, nie dopilnuje tego czy tamtego i drze się na mnie w ramach pretensji, no i podcina dziecku skrzydła. A N. tak pięknie na prostą ostatnio wychodzi. I wystarczy że jest cokolwiek tylko nie-correct, on zaczyna puszczać teksty w stylu... babci D. i dziadka W. plus dziadka B. razem wziętych. Masakra. Takie stłamszenie psychiczno-emocjonalne. Ja nie wyrabiam słysząc takie rzeczy. Bo ok, sama wrzeszczę na Dużą (ooo, Duża na mnie również, żeby nie było że jednostronnie....), ale nie trawię gdy się mnie słownie poniża i nie poniżam słownie jej. Co innego wrzasnąć: Wściekła jestem, dlaczego nie pomyślałaś zanim to zrobiłaś! niż: Duża, ty normalnie muł jesteś!
No i jak nic, czarno na białym, splątanie mi wychodzi.
Diagnoza: MAM MIXA (nnormalnie, a raczej nienormalnie, jak w reklamie Play).