No właśnie...

O czym to ja miałam...? Ach, już wiem. O terapii. Taki mały update będzie.
Właściwie ciężko jest zamknąć dwa lata pracy i dwa lata ważnej relacji w kilku słowach.
Jeśli chodzi o terapię, to w ogóle chyba trochę masakrą i trochę świętokradztwem jest próba opowiedzenia "co mi to daje"... bo tak w dwóch zdaniach, to się nie da podsumować. To tak jakby chcieć czyjeś życie zawrzeć w kilku słowach. Wyjdzie coś subiektywnego, jakaś "łatka" i skrzywiony obraz. A nie o to mi chodzi...

Może w takim razie próba streszczenia jakichś fragmentów poszczególnych sesji? To może mieć sens...
Ostatnio było o pracy (rozstaję się ze współpracownikiem po ponad 5 latach), potem o stażyście, którego będę szkolić od przyszłego roku... zeszliśmy na temat mojego traktowania tych ludzi - jak te relacje wyglądają z mojej strony, jak to może wyglądać z ich strony, co ważne - w obu przypadkach są to mężczyźni.
A potem ja zaczęłam mówić o blogu i swoich spostrzeżeniach, że rzeczy ważne dla mnie w roku 2004 są ważne nadal - a dylematy jakie miałam ówcześnie, również obecnie nie straciły na aktualności. I o cyklicznym "zakochiwaniu się". Standardowo ktoś się pojawia, jest zachwyt, są motylki i wioooosnaaaa ;) Wyszło mi w trakcie mówienia, że to w zasadzie nie chodzi o ktosia, bo ktosie bywają "odgrzewane", tzn. mam w tej mojej galerii figur woskowych, czy też raczej galerii romansów nierozpoczętych i niedokończonych różne okazy i zależnie od tego, który mi pasuje do butów, paznokci, sukienki czy sytuacji, w momencie gdy ta fala tęsknoty za "wzlotami i odlotami" (by X.) się pojawi, odgrzać konkretne mięsko. Mięsko generuje motylki i luzik... Natomiast kontrolę nad całokształtem mieć muszę, coby się mięsko za mocno nie podjarało ("Atmosfera metafory gęstnieje, jestem wstrząśnięty" - by X.) i żeby wszystko zostało w bezpiecznych (?) ramach na płaszczyźnie leksykalnej. Bo rozmawiamy - tylko i aż. Jest flirt, jest dwuznaczność, jest kontakt słowny pobudzający ciało, umysł i emocje. Używam ludzi, nadużywam ludzi... manipuluję, wykorzystuję do zaspokajania własnych potrzeb, pozostających de facto bez związku z ich osobami. Just wonder why...

Bajka cz. 3

Pewnego razu dziewczynka uświadomiła sobie, że w tym domu ktoś kiedyś mieszkał. Mieszkał, ale już go nie ma. Poczuła ból, a jednocześnie ulgę – że mogła go w końcu z siebie wypuścić. Czuła, że ten lokator miał związek z zagubionym kluczem. Podzieliła się tym z Przewodnikiem. Gdy płakała opowiadając o balach, jakie niegdyś urządzała w domu z jego poprzednim lokatorem, o wspólnych miłych chwilach, miała wrażenie, że w oczach Przewodnika również szkliły się łzy. Stali razem, w ciemnym lesie i właściwie nic nie było ważne w tym momencie. Gdzieś tam był dom, ale nie on się liczył. Gdzieś były okulary – nieistotne na ten moment. Gdzieś wreszcie był poszukiwany przez nich klucz, ale nie on był tu najważniejszy. Dziewczynka zaczęła czuć od tamtej chwili, że pustkę po poprzednim lokatorze wypełnia coraz bardziej Przewodnik. Szli zatem przez las już nie jako dwie obce osoby, ale jako dwoje dobrych znajomych. Wpadali na podobne pomysły, mieli to samo poczucie humoru... łatwiej się dzięki temu wędrowało i kontynuowało poszukiwania. Przewodnik pełnił swoją rolę dość solidnie – narzucał szybkie tempo marszu, rozświetlał las dokoła, by dziewczynka mogła sama wybrać najbardziej interesującą ze ścieżek. Gdy słabła – był przy niej. Gdy się ociągała – przywoływał do porządku. Miała przez cały czas poczucie, że jest w dobrych rękach.

W którymś momencie dziewczynka nieśmiało doszła do wniosku, że właściwie to... chyba nie do końca rozumie, jakich okularów mieliby szukać, skoro w tym lesie czuje i porusza się dość sprawnie i chyba nie da się po prostu zobaczyć więcej. Szła zatem dalej pokrzepiona tą myślą, aż w którymś momencie tuż przed jej oczami wykwitła wielka, obrzydliwa, czarna pajęczyna a na niej tłusty odrażający pająk. Dziewczynka odruchowo dotknęła dłonią twarzy i poczuła, że na nosie ma... okulary! Tak, to były złote okulary! Nie wiedziała jak i kiedy się znalazły na jej twarzy, była bowiem niezwykle zaabsorbowana wspólną wędrówką i rozmową z Przewodnikiem. W okularach rzeczywiście las nie był aż tak groźny. Był widoczny.


/c.d.n./

Bajka cz. 2

Przewodniczka zamyśliła się po raz kolejny: jesteś cyniczna, dziewczynko. Cyniczna i wymagająca – dodała, a jej oczy błyszczały zimno. Nie mam ci nic do zaoferowania.- Dziewczynka westchnęła ciężko – należało szukać dalej. Była głodna, zmęczona i zła. Miała dość. Zaczęła powątpiewać w sens poszukiwań – czy istotnie gdzieś jest ten klucz? Czy istnieją jakiekolwiek okulary? Coś  pod skórą mówiło jej, że tak i że nie warto rezygnować. Rozbiła zatem obóz pod lasem.

Kolejnego dnia spotkała gońca. Niósł on „Wieści leśne” – dziewczynka przyjęła egzemplarz i zaczęła wertować ogłoszenia. – Przewodnik – tylko tyle było napisane. Coś ją tknęło, nie pierwszy raz widziała tę nazwę, ten numer.... Skontaktowała się z przewodnikiem. Opowiedziała mu historię domu, zamurowanych drzwi i okularów. Zapytała, czy jego zdaniem szuka utopii... – Przewodnik odpowiedział po kilku dniach – Myślę, że możemy spróbować poszukać ich razem. To dało jej nadzieję. Dziwny był to przewodnik i dziwnie patrzył na świat. Dziwnie też patrzył na las.... Jakby miał w oczach latarki, których zasięg przekraczał najśmielsze wyobrażenia dziewczynki. Wchodził do lasu z dziewczynką i gdy ona w przerażeniu miała ochotę uciekać, on zaczynał mówić jej co widzi... Ośmielała się wtedy i gdy tylko dostrzegła cokolwiek sama, chętnie się tym dzieliła. On dopowiadał wtedy, co znajduje się obok – po lewej, po prawej... W ten sposób zapuszczali się coraz dalej, a dziewczynka widziała coraz więcej....

/c.d.n./

06.02.2010

Śmietnik w głowie


od kilku tygodni przydarza mi się to samo...

łapię doła... właściwie nie depresję w kat. klinicznych rozpatrywaną (konsultowałam), ale doła... subiektywnego i głębokiego... wrażenie uwierania, poprzedzone podenerwowaniem i potrzebą gryzienia wszystkich wokół - gryzę, upuszczam sobie jadu na forach i na ogół na 3ci dzień zdaję sobie sprawę, że coś jest nie-halo... potem jest drętwota, wszystkojednyzm i tumiwisizm - nie mogę wstać, muszę spać, nie budźcie mnie, odpieprzcie się gremialnie i jednostkowo, nie mogę pracować, nie mogę jeść, nie mogę chodzić, oglądać, leżeć ani myśleć... lecę pięknie w dół po równi pochyłej. W pewnym momencie zaczynam czuć, że nie może być już gorzej. Że oto osiągnęłam stan najgorszy z najgorszych możliwych... i wtedy otwiera się w głowie śmietnik - i zaczynam rozumieć coś nowego...

i tak zrozumiałam, po co mi uprawiany zawód: w momencie, gdy się oparzyłam (1985) z wiadra wyciągała mnie m.in. pielęgniarka - bezlitośnie, za rękę, jak miśka z urwanym uchem.... i te słowa: a teraz idź, bo ci w dupę dam! Idź - haha, 50% pow ciała oparzone, w tym obie nogi i klatka piersiowa... fajnie mówić. Co jednak myśli dziecko? Dziecko myśli: skoro mądra pani w białym fartuchu na mnie krzyczy, to znaczy, że jestem nie OK. Trzeba pokazać mądrej pani w białym fartuchu, że jestem OK.... No i pokazuję - od lat....

przytulałam się do A. leżąc po jego lewej stronie, na ręce... i nagle poczułam, że jestem w 1986 r, na Zielonej, leżę przy Nim... w końcu przyjechał, nie mogłam się doczekać...i poczułam to, co czułam wtedy, gdy obudziłam się rano i nie było Go przy mnie.... poszedł sobie, wyjechał bez słowa... zostawił mnie. Nie, nie zostawił... przecież mnie kocha.... NIE KOCHAŁ. Poczułam, że to ostatni moment, żeby się do Niego przytulić, pobyć zanim zniknie na zawsze.... przytulałam zachłannie i płakałam. Nad krzywdą zostawionego, opuszczonego dziecka. Żegnałam się z Nim w myślach... i przypomniałam sobie moment, gdy B. powiedział "ja cię nie zostawię"....

kochaliśmy się z A. dotykał moich rąk, szyi.... zesztywniałam, zaczęłam się bronić, wołać "nie dotykaj mnie!"... byłam sobą - sobą sprzed 22 lat.... miałam 6 lat. Ona mnie dotykała....... to było przyjemne i straszne. Czułam, czuję się winna za tę przyjemność..... ale nie chciałam tego. Kilka razy............ a piętno na całe życie, problemy seksualne na całe życie.... niemożność wyluzowania, utraty kontroli na całe życie....... zrozumiałam skąd się wzięły, płakałam nad krzywdą molestowanego dziecka, płaczę teraz - pisząc. To były trudne momenty, to są trudne momenty - trudne, ale ważne. Chcę się z nimi zmierzać, a jednocześnie opieram się temu. Wypieram, spycham, wyganiam, przeintelektualizowuję rzeczy, ba - całe życie opieram na intelekcie, żeby NIE CZUĆ. Boję się czuć, bo to booooliiii. Chcę czuć, bo jestem człowiekiem. Muszę czuć, żeby nie umrzeć - bo to mnie strawi, zagryzie....

J. nie pisze.... pisze - jest wiosna na świecie, nie pisze - świat się wali. Męczy mnie to.... Chcę konfrontacji, chcę żeby powiedział: chcę tej znajomości/ nie chce jej... tak/ nie - cokolwiek. Unika. On też unikał.................. a ja ciągle trafiam na unikających. Z. unikał... i przyciągał mnie mocno. J. unika - i przyciąga.... A. mówi, że mam tendencję do zmuszania faceta, żeby mnie zostawił i powiedział to wprost. Nie chcę, żeby mnie ktoś zostawiał - wolę zapewnienia "nigdy cię nie zostawię". I pomyślałam, że to dlatego, że On nigdy nie powiedział, nie określił się - że mnie chce lub nie, zostaje ze mną lub rzuca - poszedł sobie bez słowa i to był ostatni raz, gdy Go widziałam.... Dlatego każde zachowanie innego faceta będzie interpretowane w kategoriach "love me or leave me", choć niekoniecznie brną oni w tych relacjach aż tak głęboko... dlatego dążę do konfrontacji i mam obsesję na punkcie komunikacji i mówienia wszystkiego wprost. I choćby - parafrazując "Lokomotywę" - przyszło tysiąc facetów i każdy po tysiąckroć się zadeklarował, że mnie nie opuści, to nie będzie to samo.... Oni są zaledwie substytutami. Tego Najważniejszego, Jedynego.... który zaniedbał, zostawił, opuścił, zlekceważył - a ktoś to śmiał nazwać miłością. I dlatego nie wiem, czym jest miłość.

Póki co, nie widzę praktycznego zastosowania tej wiedzy. Mam po tym jednak, jak po każdej tego typu akcji, wrażenie masywnego wyrzygu.

P.S. J. napisał :) wiosna :)

23.01.2010

Witaj,

Piszę te słowa wielkimi literami, żebyś mógł je sam przeczytać i nie musiał prosić matkę o pomoc.

Myślałam sobie dziś długo o swoim życiu i doszłam do wniosku, że jesteś jednym z dwóch aniołów, którzy się w tym życiu zmaterializowali, jedną z dwóch takich uzdrawiających osób. To tylko dzięki Tobie moje powykrzywiane dzieciństwo, nie było skopane do reszty. Byłeś i jesteś ostoją normalności, niewypaczonego myślenia i prostoty. Nauczyłeś się dawać mi siebie, chciałeś się tego nauczyć, a ja nie jestem wdzięcznym modelem do współpracy. Tym bardziej doceniam to, co dla mnie zrobiłeś. I dziękuję Ci bardzo - za to, że byłeś i że nadal jesteś, że nie zostawiłeś mnie. I że wtedy, gdy tak strasznie płakałam, bluźniąc ojcu na czym świat stoi, przytuliłeś mnie i powiedziałeś, że Ty mnie nie zostawisz. I że dałeś mi wtedy to wykrzyczeć, chociaż nie masz zielonego pojęcia o psychologii. Tak sobie w środku nocy pomyślałam, że mam potrzebę podziękować Ci za to wszystko, Tato...

I zadbaj, proszę, o swój cukier. Jesteś potrzebny!

4.01.2010

I nie tyle o początku 2010 chciałam, co o tym, że mnie, osobiście kolejny puknął w sufit... i szczerze mówiąc, żadna z wcześniejszych rocznic moich przedwczesnych narodzin (35 t.c.) nie zabolała mnie tak mocno, jak tegoroczna. Po prostu fizycznie poczułam upływ czasu... poczułam się starą d$%^&...ojjjj.

W ramach poprawy humoru w przededniu 28ki jakiś peeling, maseczka... w samym Straszliwym Dniu makijaż (starsze panie powinny... nie tylko do pracy...) - na nic. Musiałam zmierzyć się z własnym przerażeniem i bolesną świadomością: będę kiedyś naprawdę stara. Teraz to tylko preludium. Zajawka... Przygrywka... Wstęp.

No i kolejny rok życia się zaczął... poprzedni obfitował w wydarzenia najprzeróżniejsze - taki mały kalejdoskop, diabelski młyn, momentami ledwie trzymałam pion, ledwie nadążałam... uchhhh. Fajnie było :) lubię szybkie tempo, lubię zwroty akcji (zwłaszcza te pozytywne), lubię próbować nowości (mając bezpieczne zaplecze pt. nic mi się nie stanie). Lubię ubiegły rok. Po co komu nowy? No dobra... skoro już przyszedł, niezaproszony, bez pytania o pozwolenie, niechby był przynajmniej tak samo udany...a najchętniej jeszcze bardziej.

Z innych nowości: nadal puszczam pawia na myśl o oświadczynach via GG, których doświadczyłam jakoś niedawno... może ze 4 dni temu. Bleeeeh. Jestem ideałem, słuchajcie... jedyną kobietą, którą ktoś-tam bierze pod uwagę do wspólnego życia. A ja nienawidzę być zawłaszczana bez pytania. Naprawdę. To jedna z nielicznych sytuacji, które zapalają mi w głowie osławione czerwone światełko. Chciałam powiedzieć, że podczas tej....yyyy... konwersacji, tak - można ten monolog-słowotok kolegi tak nazwać, czerwona lampka świeciła nieprzerwanie i dzwonek ryczącego alarmu w głowie masakrował mi wszystkie posiadane kosteczki słuchowe. Nie chcę być ideałem, nie chcę być brana pod uwagę do wspólnego życia. Nie wybiorę się do Nowej Zelandii ani nigdzie indziej jako czyjakolwiek własność, dodatek do Wielkiego Ktosia. Bleeeeh. Rzyg. Paw. Status quo mnie satysfakcjonuje, cokolwiek by się komukolwiek wydawało. Dodatkowo nienawidzę facetów, którym się wydaje, że są Bóg wie kim... takich z rozdętym ego. To ego można usprawiedliwić w jednym przypadku: w przypadku naprawdę inteligentnego faceta, ze sporymi dokonaniami w swojej branży, karierą naukową etc. Ok, oni są z automatu wbijani w pychę, więc rozdęte ego jestem tu w stanie zrozumieć. Ale ono naprawdę musi, MUSI mieć jakąś podkładkę... bez niej jest tylko bufonadą. Wielkim Niczym. Nie lubię zaś wyjątkowo ludzi, którzy NIC sobą nie reprezentują. Powyższe oczywiście pomijając moralność, zasady, skrupuły etc., bo te są tak oczywiste, że nie wspominam nawet...

26.12.2009

byty wirtualne

Bywam ostatnio częściej na forach wszelakich, z racji nadmiaru wolnego czasu (święta są, przypomnę niezorientowanym, więc zdarzyło mi się wolne - poza tym trochę chorowałam więc leżałam do góry kołami niemal bezczynnie). Bywam zatem i studiuję wnikliwie zjawisko pt byty wirtualne. Któż to? Są to mniej lub bardziej (ale raczej mniej) realistyczne istoty, egzystujące gdzieś w obrębie cyberprzestrzeni. Byty wirtualne są też interesującym odzwierciedleniem kompleksów własnych ich twórców. Sporo, wbrew pozorom, mówią o osobowości istot ludzkich, które za nimi stoją. Taki przegląd  niewielki popełnię: - w-i-k-i :) byt wirtualny z ematki. Dziewczę o żałosnej składni, bywające na forum weekendowo. Na każdym kroku podkreśla fakt mieszkania w USA, pisze że jest prawniczką. Zasłynęła z garsonek, szpilek i długich paznokci na placu zabaw. Podkreśla luksus i przepych w jakim żyje. Wreszcie demaskuje się pytaniem o kosmetyk, który... nie istnieje. W ferworze walki i pokonywania przeciwniczek obelgami typu "mieszkanki bloków z wielkiej płyty" popełnia szereg ohydnych błędów ortograficznych. Ergo: w-i-k-i zapewne jest odmianą tipsiary, po ZSZ o profilu handlowym (strzelam :D) z aspiracjami wyższymi niż szara rzeczywistość. Ot, dziewczęciu się noga powinęła. A tak ładnie różowa bajeczka szła... - triss_merigold6 byt wirtualny z ematki. Kreuje się na asertywną feministkę, kobietę sukcesu, mocno zakotwiczoną nogami na ziemi. Spomiędzy wierszy w postach przebija obraz kobiety skrzywdzonej mocno w życiu, sztuczną pewnością siebie nadrabiającej braki w samoocenie, usiłującej rozpaczliwie braki owe załatać sukcesami zawodowymi (uczelnia tudzież inny podobny twór z kręgu budżetówki), dziecko szt 1, małżeństwa nieudane szt 2, obecny przydupas szt 1 odbity na bezczela jakiejś kobicie ('sam chciał', ale oczywiście gdyby ktoś próbował obecnego odbić, to biada.. ojjj biada.. bo to nie tyle jego wola, co parol podłej odbijaczki z pewnością). Podkreśla ukończenie dwóch kierunków studiów, fakt niezwykle rozrywkowego życia we wczesnej młodości oraz szpanuje "ustatkowaniem" obecnym. I jak na intelektualistkę przystało posiada.... upssss, nie, jednak nie posiada żadnych hobby. Żadnych poza drzemką oraz obkładaniem zadu błotem w SPA (motyw SPA przewija się w piśmiennictwie tego bytu dość często - jako miara pojemności portfela, stopnia wyzwolenia innej foremki, tolerancji i hojności jej faceta etc.) I tak feministka w kwestii podziału ról w rodzinie wyznaje poglądy nie odbiegające od tradycyjnych: gotuje, bo umie, bo wcześniej przychodzi (tiaaaa.... bo zupa była za słona :P); facet musi dobrze zarabiać (i równouprawnienie idzie się wieszać na suchej gałęzi), bo jeśli nie to.... następny proszę ;). Dualizm poglądów uderza, zwłaszcza jeśli się sztukę epistolarną bytu via forum prześledzi w perspektywie długofalowej. Oczywiście byt uwielbia zapamiętywać słabe punkty innych - i doładowuje sobie akumulatory raz na jakiś czas wywlekając je publicznie tudzież używając jako argumentów w dyskusji. To wyrachowanie i okrutność nazywa uroczo "asertywnością", co wskazuje na fakt, iż istocie stojącej za bytem umiejętności interpersonalnych brakuje całkowicie, za to jest spora tęsknota do prawidłowych relacji.... stawiam na dziecko z rodziny dysfunkcyjnej. - totorot, byt z emagla. Słodka gdzieniegdzie, w pewnym momencie nagle "przekręca się" i w jednej linijce "Bóg" i "qrva" (w pisowni prawidłowej, u mnie tylko zamienik) nie gryzą się ze sobą w jej postach. Boi się cudzych gwałtownych emocji i gdy wyczuje jakiekolwiek, reaguje agresją (DDA?) W sytuacji konfrontacji bluźni przeokrutnie, brak jej rzeczowych argumentów, nagminnie używa słowa "żenada" i przekonuje zamiast o słuszności racji, o wyższości własnej osoby... Przyciśnięta i zmuszona do rzeczowej rozmowy, wytraca na prędkości a wobec zakomunikowania jej wprost, asertywnie i bez agresji swojego zdania na jej temat, na powrót staje się słodka. Niekiedy rzuca enigmatyczne komentarze nt swojego dzieciństwa. Wydaje się kipieć jakąś nieuzewnętrznioną wściekłością i równie silnym przekonaniem, że jej i tylko jej teorie są najmądrzejsze, najwłaściwsze, prawdziwe i słuszne. Stąd agresja w momencie obalenia tych teorii.... trochę rodem z piaskownicy. Brak dystansu do własnej osoby. Tak, teraz jestem pewna na bank. DDA. - w_miarę_normalna, też z emagla. Byt opisujący krwawe koleje swego losu z niejakim K. który miał dziś dobry dzień bo jej nie kopnął. Ma z nim dziecko - reagujące jak typowe dziecko z rodziny w której jest przemoc, i typowe dziecko matki niewydolnej wychowawczo. Pomimo wszelkich rad udzielanych jej gdy o to prosiła, robi swoje, żyje z K. i nadal cieszy się z każdego dnia bez kopa.... - dość podobny typ to ciociacesia. Ta posunęła się do wyrzucenia chłopa z domu (chwała Panu). Cóż z tego, skoro ciągle o nim myśli, jak nie myśli to dzwoni, jak nie dzwoni to odwiedza (to się nazywa "dla dobra dziecka"). Uzależniła się od konkretnego typu faceta, w momencie uświadomienia jej tego faktu poszła na randkę.... z kopią swojego byłego. I zaczęła uruchamiać łańcuch standardowych reakcji. Z chwilą wylania wiadra pomyj (wirtualnych) na  głowę na tę okoliczność przez przytomne foremki, byt zaprzestał opisywania swojego życia uczuciowego. Czytali Państwo charakterystykę bytów wirtualnych, które mają umiejętność zirytowania mnie w świecie pozawirtualnym ;-) Marzenia Znów o forum, czytelnik wybaczy, ale taką mam ostatnio inspirację. Tym razem forum czubowe, czyli ChAD :)  Niedawno rozkręcił się tam wątek... w zasadzie nieistotne o czym... sporo wtrętów off-topic było. I o nich chciałam, a właściwie o jednym. Otóż był off-topic o marzeniach.  Wyczytałam z najgłębszym zdziwieniem, że ludeczkowie marzą o tym, żeby obudzić się któregoś dnia, wolnym od diagnozy z "efem", czyli - de facto - o niebieskich migdałach marzą. Żyją marzeniami ściętej głowy. Tak się da żyć? Zdechłabym z frustracji wobec niespełnienia marzeń.... Pożytek z tego wtrętu był wszakże jeden. Przeanalizowałam swój stosunek do marzeń. I zaobserwowałam rzecz ciekawą: jeżeli jakaś kwestia nie ma możliwości realizacji w bliższej lub dalszej przyszłości, nie uwzględniam jej w marzeniach. Moje marzenia - wszystkie - mają więcej niż 70% szans na stanie się planami, a potem faktami. Dodatkowo ustaliłam, że jestem stworzeniem przyziemnym i nieskomplikowanym. To na podstawie analizy marzeń. Marzę o mieszkaniu, samochodzie (bo mi się we znaki pięcioletni brak auta daje...), dzieciach - że skończą szkoły i wyrosną na ludzi, pracy - że dostanę kontrakt na 1,5 roku współpracy, o który ostatnio walczę, zdrowiu - że sobie drugą stronę zatok FESSem oblecę w 2010. A ChAD? Ludzie mają większe problemy w życiu... bez przesady. Nie ma sobie czym głowy zawracać. Odpowiednie planowanie, odpowiednia logistyka - i wszystko pod kontrolą. Spełnienia marzeń wszystkim!

Moje dzieci


Moje normalne nie są.

Duża śpiewa ostatnio Gaudeamus Igitur - nauczyła się 2 strof na pamięć.

Gaudeamus Igitur brzmi tak:

Gaudeamus

Mała się pięknie bawi - ostatnio w śmierć. "Ojej, ten ptaszek umarł" - woła nagarniając foremkę-kaczuszkę na łopatkę - "muszę go pochować!". - Taaaak? Umarł? - pytam. - Umarł. - Uhm. A co to znaczy? - drążę. - Że umarł i nie żyje. - odpowiada rezolutna 3-latka. Dalej mówi o tym, że nie wie czy ktoś obudzi umarłego ptaszka i że jak umrze to już się nie można z nim bawić. Jednocześnie wystraszona śmiercią nie jest. Ot, poznała jeszcze jeden stan. Przeciwieństwo życia.

Z danych bieżących: będziemy mieli kablówkę - nie wiem, czy się cieszyć (AXN Crime) czy płakać (Disney Channel i Nickelodeon). 

Z danych bieżących 2: Natalia stwierdziła dziś, że "przecież ona coś mówiła o filmach takich jak Avatar i inne. No a my to co robimy?" (w sensie, że wymyśliła że nie wolno nam tego oglądać i uznała to za zakaz postawiony całej rodzinie; przyleciała ok 23.30 wykłócać się, że zakaz nie jest egzekwowany a starzy w ogóle sobie gwiżdżą na jej zakazy...). Stąd moje pytanie: czy to jest element myślenia wielkościowego, czy znowu ktoś wyskoczy z tekstem, że z pewnością błąd wychowawczy bo zapewne pozwalamy dziecku na wszystko...? Szczerze mówiąc jedyną barierą, która mnie powstrzymuje od 3ciego sezonu poszukiwań Sensownego Psychiatry Dziecięcego jest konieczność odpowiadania na durne zarzuty. Pytań durnymi nie nazywam. Na pytania odpowiem: tak, nie, robię to, to i jeszcze tamto. Na zarzuty nie mam siły odpowiadać... nie wyobrażam sobie, że ktoś kto mnie widzi po raz pierwszy może wiedzieć, jak pracuję z dzieckiem 8 lat i może mi "na dzień dobry" opowiedzieć o moich błędach wychowawczych. A jeśli miałoby to wyglądać tak, jak 2 lata temu na oddziale... to ja się zupełnie wymiksowuję z leczenia Dużej. Serio. W zasadzie my sobie radzimy. A skoro Świat Nauki ma w dupie to czy dziecko sobie ze sobą radzi, albo czy radzi sobie ze sobą tak jak mogłoby (np. underachievement itp.) tudzież jak powinno biorąc pod uwagę możliwości intelektualne na przykład, to dlaczego ja mam walczyć z wiatrakami? Te wiatraki nam nie pomogą, są zbyt mocno zaimpregnowane...