Nie umiem przyjmować pomocy. Nowe odkrycie. Zupełnie nowe. 
Że nie umiem chwalić się problemami, takimi prawdziwymi i trudnymi, już odkryłam wcześniej. 

Ad. rem.: Z kasą mamy tak cienko, że aż srać nie ma czym. Tłumaczeń mniej, są drobne pisemne, konferencji do kwietnia zero. W styczniu pisemnych zrobiłam za 650 PLN (tak, tak, nie uciekło mi ani zero z tyłu ani nic z przodu). Gnój, piwnica, a nawet niżej. 


No i dzwoni do mnie kumpela z pytaniem, czy zjemy razem szczawiówkę (ona lubi, a ja umiem zrobić wg przepisu babci, no i dożywotnio szczawiówkę jestem jej krewna). No to się migam, że średnio itp. W końcu wyartykułowałam w czym rzecz. - Przyjechała, przywiozła do szczawiówki ziemniaki i czosnek (resztę miałam), oraz 2 tys pożyczyła. Uff, rata za chatę spłacona, z lekkim poślizgiem, ale zawsze. 


Druga kumpela zadzwoniła - przypomniała sobie, że w dobrych czasach dałam jej 300 PLN (tj. ja to uznałam za "dałam", bo ona mi na spłaciciela kiepskiego wygląda) i chciała spytać, czy aby teraz ja nie potrzebuję czegoś. No i jak wyartykułowałam, że chyba jednak potrzebuję, to mi przelała 160 PLN. 

A czarę przelała moja matka. Dzwoni z pytaniem, czy jeszcze mamy z czego żyć. Odp: Yyy, w sumie tak, choć niekoniecznie... Na co ona, że ma wyrzuty sumienia wobec mnie, że w zasadzie nigdy mi nic konkretnego nie dała no i w zw. z tym da mi 5 tys teraz, za ok tydzień jak zorganizuje, a dodatkowo świniaka chce kupić od kogoś, ogarną go i elementy gotowe dostaniemy do zamrażary. Zatkało mnie i mówię jej, że ja się bardzo dziwnie czuję w roli przyjmowacza pomocy, zwłaszcza od niej, na co ona, że teraz farmacja kiepsko przędzie, lekarze cienko przędą z okazji nowej ustawy, wszyscy oszczędzają, no to zapewne głównie na mnie będą chcieli oszczędzać (prawda, niestety, co odczuwam od zeszłej jesieni), więc mam brać i nie gadać, bo trzeba godziwie żyć, kredyty spłacać i nie kraść. 

I, kurde, runęła moja pieczołowicie pielęgnowana teoria o tym, że wszyscy mają mnie w dupie i że jak sobie sama nie pomogę, to nikt mi nie pomoże oraz że na nikogo nie mogę w życiu liczyć... 

I dziwnie mi z tym... za gardło ciśnie, a zużycie chusteczek wzrosło. 


A poza tym od września ruszam szkołę językową. W sumie miałam to zrobić w ub. roku, ale nam nie wyszła współpraca franczyzowa (i chwała Bogu, że się z tego wymiksowałam zanim podpisałam), a na promocję swoich działań nie było już czasu. Więc robimy w tym roku i mamy nadzieję, że to zapewni jakiś regularny dochód. Chłop już rączki zaciera, bo on głównie będzie się tym zajmował od strony praktyczno-logistycznej, ja tylko na rozruch polatam po szkołach, a potem tylko metodykę będę ogarniać. 

No i poprosił, żebym go zameldowała tutaj (jest zameldowany w mieszkaniu swojego ojca) & jak szkoła wypali, to zatrudniła na cały etat. 

A ja się poryczałam, że się boję, bo teraz to mam na niego smycz ekonomiczną, a jak go dopuszczę tak blisko, to wydrze mi połowę tego co mam i pójdzie w cholerę i już go niczym nie zatrzymam.... Na co on stwierdził, że nie jest ze mną z przymusu, bo ma na tyle wy....ane na wszystko, że spokojnie mógłby żyć jako kloszard, byle w dupę było ciepło. Jest ze mną, bo mu ze mną nie jest źle i fascynuje go robienie różnych rzeczy razem. I marzy mu się awans ze stanowiska sprzątacza tłumacza i kucharza tłumacza na współtwórcę szkoły. Oraz że nie zabierze mi połowy ani nic w ogóle i nigdzie się nie wybiera, więc nie ucieknie. 

Nie ucieknie...?

Bilet do L. kupiony (jeśli czytelnik niezorientowany, wyjaśniam, że na moją terapię z przyczyn obiektywnych dojeżdżam 160 km w jedną stronę) - 35 PLN. Spokój w sercu - bezcenny. Jeszcze tylko 100 PLN uciułać i jestem zabezpieczona na ten tydzień :P

Spokój po tej ostatniej sesji w ogóle mnie ogarnął. Jakieś-tam wątpliwości ad. zaangażowania X w terapię i prób "pozbycia się" mnie się rozwiały, więc jest ok. Zaimek "my" ("to jak my mamy iść do przodu...") użyty w trakcie poprzedniej sesji ma moc wybitnie kojącą. Głupota? Niewykluczone, ale moja głupota. Ważna głupota.

Coś się chyba zmieniło.

Do pewnego momentu byłam pierwsza w kolejce do opowiadania światu o przebiegu mojej terapii. No to przestałam być. W ogóle wymiksowałam się chyba z tej kolejki. Nie lubię nikomu o tym mówić. Ba - mam problem z komunikowaniem chłopu co i jak. Jakoś tak... gdy siebie słucham recenzującej daną sesję, to nie widzę sensu wtajemniczania w to kogokolwiek, nie rozumiem co to wniesie do dyskursu, nie pojmuję po co komuś taka wiedza, no i cała opowieść brzmi banalnie a wręcz głupio - w porównaniu z tym jaki był przebieg sesji "live" w moim odbiorze.

Poza tym to "nie widzę sensu" jest chyba głównym mottem moim od jakiegoś czasu, w odniesieniu do relacji międzyludzkich.

Nie widzę sensu... opowiadania na sesji o każdym moim skojarzeniu, bo jedno jest głupie, inne zbyt płytkie, jeszcze inne jestem w stanie ogarnąć sama... no nie ma sensu gadać o głupotach.

Nie widzę sensu... opowiadania ludziom o problemach, jakie mamy (a mamy ostatnio niefajną sytuację finansową, bo styczeń był pracowo do bani i teraz niestety do kwietnia vegeta będzie....). Ale co to zmieni, że pomiauczę tej czy owej, że ojejku jak nam ciężko bez tej kasy? Przybędzie mi jej od tego? Nie. No to jaki jest sens strzępić język po próżnicy? Mam problem i jest to mój problem. Jeśli ktoś może mi go pomóc rozwiązać - powiem mu o tym. Jeśli nie jest w stanie - po co mu ta wiedza?

Nie widzę sensu... w mówieniu ludziom co mnie w nich wkurza. I tak sobie siedzę sama z moją złością... ale złość jest moja, mam ją ja i z nią jestem. Bo co zmieni fakt, że ktoś wie, że mnie wnerwił tym czy owym? Czy on się od tego zmieni? Wątpliwe. No to po co strzępić język po próżnicy?

Takie mniej więcej credo wygłosiłam na ostatniej sesji. X spytał między wierszami, co czułam odkrywając na poprzedniej sesji, że przysypia.
- Wkurzył mnie pan tym. Nie lubię, gdy ktoś lekceważy swoje obowiązki. Nie lubię, gdy ktoś bierze ode mnie kasę za nicnierobienie czy wręcz za spanie. Nie lubię dyletanctwa. Jeśli pan sobie ze mną nie radzi, może pan to powiedzieć wprost.
- Aha... a jak się pani poczuła stwierdzając, że nie przyszedłem na sesję o umówionej godzinie?
- Najpierw miałam ochotę siedzieć tu do 11.50 a potem wejść do sekretariatu i zażądać wreszcie mojej sesji, na którą tu przyjechałam, a którą pan przebimbał przy kawie i bułeczce.
- O, to chciała pani po prostu strzelić focha?
- Taak.
- To czemu pani tego nie zrobiła?
- Bo uznałam, że to będzie bez sensu. I się wystraszyłam.
- Czego?
- Tego, że to nie przejdzie... i tego, że pan naprawdę o mnie zapomniał. I tej mojej złości się wystraszyłam.
- A co mogłoby się stać, gdyby pani np tydzień temu tę złość wyraziła?
- Wyprosiłby mnie pan z gabinetu.
- To jest pani lęk.
- Nie, fakty, bo przekroczyłabym zdecydowanie granice nie tylko kontraktu ale i zwykłej ludzkiej przyzwoitości.
- Dlaczego?
- Miałam ochotę kopnąć i przewrócić stolik, strącić ten durny kwiatek i walnąć w drzwi. I tupać. Cały czas mocno tupać.
- No ale nie przekonaliśmy się tydzień temu, co by się stało gdyby pani wyraziła swoją złość....
- No nie...
- ... i w tym tygodniu właściwie też się nie przekonaliśmy o tym...
- Nnno... nnnie....
- No to jak my mamy iść do przodu, skoro pani się kisi z tą złością jak ogórek?

/i tą metodą wyszło coś na kształt wyrywkowej opowieści pt. jak wygląda terapia/

***

Co do terapii... jak najskuteczniej wprowadzić klienta/pacjenta w przerażenie? Zapowiadając koniec współpracy. No to właśnie zostałam wprowadzona w przerażenie. Koniec nastąpi gdzieś w okolicy wiosny 2013 zapewne. Albo wcześniej. Albo później. "Jestem elastyczny i przesunę moje prywatne plany dla pani dobra; pani dobro będzie tu głównym czynnikiem decydującym, ale myślę, że będzie miało znaczenie terapeutyczne, jeśli zacznie się pani powoli przygotowywać do takiego rozstania, oswajać z tą myślą... i dlatego zapowiadam to z takim dużym wyprzedzeniem"- powiedział X. - Znaczy nie ucieknie mi pan? - zapytała pacjentka/klientka. - "Nie ucieknę"- odpowiedział X. Ale i tak marna pociecha. Siedziałam z nosem na kwintę do końca sesji z trudem hamując łzy. Niefajnie. O. Niefajnie.

A poza tym leń. I domowo. I zakupowo. Można próżniaczo linkować? Można. Wobec tego linkuję:

Domowo - dziecko śpiewa. Przeszła eliminacje festiwalu. Jest nieźle. A ja ją przygotowuję do kolejnego etapu. Oraz jutro otwiera się w Centrum Komercyjnej Rozpusty sklep z zabawkami i będzie festyn, więc polezę z dzieciówami. Oraz wycieczka - dokąd, nie wiem póki co. Zależy od pogody, od mojego samopoczucia itp. Kraków, Góry Świętokrzyskie albo Kazimierz Dolny.

Leń - to nie wymaga komentarza :-) Na usprawiedliwienie mam fakt, że zbieram siły przed konferencją, którą obrabiam sama. 2 dni.

I jeszcze: wyglądam jak ufo. Niezrobione brwi. Niezrobione włosy (zrobią się w piątek obydwa). Gdyby nie konferencja, nic bym nie zrobiła, bo i po co?

No właśnie...

O czym to ja miałam...? Ach, już wiem. O terapii. Taki mały update będzie.
Właściwie ciężko jest zamknąć dwa lata pracy i dwa lata ważnej relacji w kilku słowach.
Jeśli chodzi o terapię, to w ogóle chyba trochę masakrą i trochę świętokradztwem jest próba opowiedzenia "co mi to daje"... bo tak w dwóch zdaniach, to się nie da podsumować. To tak jakby chcieć czyjeś życie zawrzeć w kilku słowach. Wyjdzie coś subiektywnego, jakaś "łatka" i skrzywiony obraz. A nie o to mi chodzi...

Może w takim razie próba streszczenia jakichś fragmentów poszczególnych sesji? To może mieć sens...
Ostatnio było o pracy (rozstaję się ze współpracownikiem po ponad 5 latach), potem o stażyście, którego będę szkolić od przyszłego roku... zeszliśmy na temat mojego traktowania tych ludzi - jak te relacje wyglądają z mojej strony, jak to może wyglądać z ich strony, co ważne - w obu przypadkach są to mężczyźni.
A potem ja zaczęłam mówić o blogu i swoich spostrzeżeniach, że rzeczy ważne dla mnie w roku 2004 są ważne nadal - a dylematy jakie miałam ówcześnie, również obecnie nie straciły na aktualności. I o cyklicznym "zakochiwaniu się". Standardowo ktoś się pojawia, jest zachwyt, są motylki i wioooosnaaaa ;) Wyszło mi w trakcie mówienia, że to w zasadzie nie chodzi o ktosia, bo ktosie bywają "odgrzewane", tzn. mam w tej mojej galerii figur woskowych, czy też raczej galerii romansów nierozpoczętych i niedokończonych różne okazy i zależnie od tego, który mi pasuje do butów, paznokci, sukienki czy sytuacji, w momencie gdy ta fala tęsknoty za "wzlotami i odlotami" (by X.) się pojawi, odgrzać konkretne mięsko. Mięsko generuje motylki i luzik... Natomiast kontrolę nad całokształtem mieć muszę, coby się mięsko za mocno nie podjarało ("Atmosfera metafory gęstnieje, jestem wstrząśnięty" - by X.) i żeby wszystko zostało w bezpiecznych (?) ramach na płaszczyźnie leksykalnej. Bo rozmawiamy - tylko i aż. Jest flirt, jest dwuznaczność, jest kontakt słowny pobudzający ciało, umysł i emocje. Używam ludzi, nadużywam ludzi... manipuluję, wykorzystuję do zaspokajania własnych potrzeb, pozostających de facto bez związku z ich osobami. Just wonder why...

Bajka cz. 3

Pewnego razu dziewczynka uświadomiła sobie, że w tym domu ktoś kiedyś mieszkał. Mieszkał, ale już go nie ma. Poczuła ból, a jednocześnie ulgę – że mogła go w końcu z siebie wypuścić. Czuła, że ten lokator miał związek z zagubionym kluczem. Podzieliła się tym z Przewodnikiem. Gdy płakała opowiadając o balach, jakie niegdyś urządzała w domu z jego poprzednim lokatorem, o wspólnych miłych chwilach, miała wrażenie, że w oczach Przewodnika również szkliły się łzy. Stali razem, w ciemnym lesie i właściwie nic nie było ważne w tym momencie. Gdzieś tam był dom, ale nie on się liczył. Gdzieś były okulary – nieistotne na ten moment. Gdzieś wreszcie był poszukiwany przez nich klucz, ale nie on był tu najważniejszy. Dziewczynka zaczęła czuć od tamtej chwili, że pustkę po poprzednim lokatorze wypełnia coraz bardziej Przewodnik. Szli zatem przez las już nie jako dwie obce osoby, ale jako dwoje dobrych znajomych. Wpadali na podobne pomysły, mieli to samo poczucie humoru... łatwiej się dzięki temu wędrowało i kontynuowało poszukiwania. Przewodnik pełnił swoją rolę dość solidnie – narzucał szybkie tempo marszu, rozświetlał las dokoła, by dziewczynka mogła sama wybrać najbardziej interesującą ze ścieżek. Gdy słabła – był przy niej. Gdy się ociągała – przywoływał do porządku. Miała przez cały czas poczucie, że jest w dobrych rękach.

W którymś momencie dziewczynka nieśmiało doszła do wniosku, że właściwie to... chyba nie do końca rozumie, jakich okularów mieliby szukać, skoro w tym lesie czuje i porusza się dość sprawnie i chyba nie da się po prostu zobaczyć więcej. Szła zatem dalej pokrzepiona tą myślą, aż w którymś momencie tuż przed jej oczami wykwitła wielka, obrzydliwa, czarna pajęczyna a na niej tłusty odrażający pająk. Dziewczynka odruchowo dotknęła dłonią twarzy i poczuła, że na nosie ma... okulary! Tak, to były złote okulary! Nie wiedziała jak i kiedy się znalazły na jej twarzy, była bowiem niezwykle zaabsorbowana wspólną wędrówką i rozmową z Przewodnikiem. W okularach rzeczywiście las nie był aż tak groźny. Był widoczny.


/c.d.n./

Bajka cz. 2

Przewodniczka zamyśliła się po raz kolejny: jesteś cyniczna, dziewczynko. Cyniczna i wymagająca – dodała, a jej oczy błyszczały zimno. Nie mam ci nic do zaoferowania.- Dziewczynka westchnęła ciężko – należało szukać dalej. Była głodna, zmęczona i zła. Miała dość. Zaczęła powątpiewać w sens poszukiwań – czy istotnie gdzieś jest ten klucz? Czy istnieją jakiekolwiek okulary? Coś  pod skórą mówiło jej, że tak i że nie warto rezygnować. Rozbiła zatem obóz pod lasem.

Kolejnego dnia spotkała gońca. Niósł on „Wieści leśne” – dziewczynka przyjęła egzemplarz i zaczęła wertować ogłoszenia. – Przewodnik – tylko tyle było napisane. Coś ją tknęło, nie pierwszy raz widziała tę nazwę, ten numer.... Skontaktowała się z przewodnikiem. Opowiedziała mu historię domu, zamurowanych drzwi i okularów. Zapytała, czy jego zdaniem szuka utopii... – Przewodnik odpowiedział po kilku dniach – Myślę, że możemy spróbować poszukać ich razem. To dało jej nadzieję. Dziwny był to przewodnik i dziwnie patrzył na świat. Dziwnie też patrzył na las.... Jakby miał w oczach latarki, których zasięg przekraczał najśmielsze wyobrażenia dziewczynki. Wchodził do lasu z dziewczynką i gdy ona w przerażeniu miała ochotę uciekać, on zaczynał mówić jej co widzi... Ośmielała się wtedy i gdy tylko dostrzegła cokolwiek sama, chętnie się tym dzieliła. On dopowiadał wtedy, co znajduje się obok – po lewej, po prawej... W ten sposób zapuszczali się coraz dalej, a dziewczynka widziała coraz więcej....

/c.d.n./